Арзылаңны арга-биле...

(Тибет улустуң тоолу) Койгун биле Арзылаң кожа-хелбээ чурттап турганнар. Арзылаң дээрзи багай Койгунакты базынчактаар, а чамдык-чамдыкта мырыңай коргуткулаар мындыг. Шыдажыр арга чок апаргаш, Койгун кожазын кезедир бодап алган: – Вей, вей, хүндүлүг акым! Мында дыка улуг амытан тыпты бээди. “Менден өске күштүг чүве бар бе, кээр болза келзин!” дидир. – Мээң дугайымда чугаалавааның ол бе? – деп, Арзылаң кылыктанган. – Чугаалавас боор бе?! Сени чедип келгеш, чалчалазын деп барды! – Кайда чүвел ооңар, кайда?! – деп, Арзылаң диңмирээн. Койгун Арзылаңны бир черге эдертип эккелгеш, чоогунда кудукче айыткаш: – Мында. Ооң иштинде! – дээн. Арзылаң кудукка чедип келгеш, ону бакылаптарга, ында бодунга дөмей араатан олурган. Ол ырланырга, демги амытан удур ырланган. Арзылаңның сирти сирбейип, карактары чидиглени бээрге, демгизи база ынчалган. “Коргудуптайн, адырам!” дээш, чидиг дыргактарын салааларындан уштуптарга, оозу дораан-на удур өттүнген. Арзылаң ам-на шыдашпайн, кудукче шурай берген! Ынчалдыр-ла ол аңаа дүжүп өлүп калган иргин. «Сказки Китая» деп номдан алган. "Шедеврум" кылымал угаанның чуруу